به گزارش صبح ساباط؛ فرانک مکنزی فرمانده پیشین سنتکام در گفت‌وگو با خبرنگار شبکه NBC با طرح تردیدهایی درباره عملکرد بمب‌های فوق‌سنگین GBU-57 مدعی شد: «به‌نظر می‌رسد تعدادی از این بمب‌ها در فردو عمل نکرده‌اند. من از طراحان این بمب بوده‌ام و سال‌ها سناریوی حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران را آموزش داده‌ام. انفجار شش بمب از این نوع می‌تواند سقف تأسیسات فردو را فرو بریزد.»

در همین زمینه، یک ستون‌نویس شبکه فرانس ۲۴ نیز با رد روایت‌های احساسی، تأکید کرده است که عدم تخریب گسترده فردو «معجزه» نبوده، بلکه ناشی از ساختار پیچیده و مهندسی خاص این مجموعه است.

مکنزی با اشاره به توان اطلاعاتی ایالات متحده یادآور می‌شود: ماهواره‌های سری KH-11 (Evolved Enhanced CRYSTAL) قادرند جزئیات سطح زمین را تا چند سانتی‌متر رصد کنند؛ آن هم نه صرفاً با تکیه بر عدد رزولوشن، بلکه با ترکیبی از تصویربرداری چندطیفی، تصاویر تکرارشونده، تحلیل‌های هوش مصنوعی، تلفیق داده‌های ماهواره‌ای، پهپادی، شنود و منابع زمینی.

با این حال، پرسش اصلی همچنان بی‌پاسخ مانده است؛ اگر چنین حمله‌ای با هفت فروند بمب‌افکن B-2 از پایگاه وایتمن در ایالت میسوری انجام شده، چرا تا امروز حتی یک تصویر، ویدئو یا سند تصویری برای افکار عمومی و حتی رسانه‌های داخلی آمریکا منتشر نشده است؟ نه از ستاد کل آمریکا، نه از سنتکام، نه از وزارت دفاع و نه حتی از سوی شخص دونالد ترامپ.

این در حالی است که همواره از ایران پرسیده می‌شود «اگر حمله‌ای صورت گرفته چرا فیلمی منتشر نمی‌شود؟» اما واقعیت آن است که در داخل ایران دست‌کم چهار ویدئوی غیررسمی منتشر شد که خود محل بحث و جدل قرار گرفت؛ در مقابل، طرف آمریکایی حتی یک عکس نیز ارائه نکرده است.

برخی تحلیلگران معتقدند این سکوت تصویری شاید ناشی از محاسباتی دوطرفه باشد؛ اگر آمریکا اسنادی منتشر کند، ایران نیز می‌تواند تصاویر بیشتری را در پاسخ ارائه دهد.

با این همه، در عرف دیپلماتیک، حتی اذعان ضمنی به «آسیب‌دیدگی» فردو نیز نوعی پیام سیاسی محسوب می‌شود؛ پیامی که شاید بیش از هر تصویر و ویدئویی، حامل معناست.